Roeien

Aangezien het hier om een rant gaat, moet ik hem ook wel hier vermelden. Maar ook weer te vinden op Veto.

"Zijinstromers komen er vanaf met een minimaal studieprogramma." "Zijinstromers kennen niets van hun nieuwe richting." "Professoren stellen hun niveau bij naar onder omdat de zijinstromers het anders niet aankunnen": het zijn slechts enkele van de ongefundeerde en bekrompen uitspraken van studenten die het vooropgestelde studietraject volgen. Sta mij toe ze achtereenvolgens te ontkrachten.

Dat zijinstromers een korter programma volgen, is inherent aan hun definitie. Anders waren het immers doorstromers. Dat ze links en rechts een irrelevant vakje opnemen en zo moeiteloos een wild card scoren voor de master van hun keuze, is echter te kort door de bocht. Ten eerste is een licht programma in het merendeel van de gevallen manifest onwaar. Godgeleerdheid vraagt 105 studiepunten in plaats van de normale 180, Wijsbegeerte 60, Rechten 88, Wetenschappen doorgaans 60, en ga zo maar door.

Ten tweede werden de vakken in het voorbereidingsprogramma heus niet gekozen om de zijinstromers zo weinig mogelijk van dienst te zijn. Goed, een methodologisch vak ontbreekt vaak, maar mijns inziens hebben de programmadirecteurs daar terecht ingezien dat zijinstromers in hun respectievelijke vooropleidingen ook al wel met heuristiek te maken hebben gehad. Is het absurd te verwachten dat zijinstromers zelf de weg wel vinden naar de bibliotheek, dat ze weten hoe ze moeten omgaan met databanken en dat ze tevoren mogelijk wel eens een paper hebben geschreven? Nee, dat is het niet.

KLEUTERS

Hetgeen vaak vergeten schijnt te worden, is dat zijinstromers geen kleuters zijn die op een mooie dag besluiten een master aan te vatten, wanneer plots - wat nu? - alle leerstof nieuw en onbegrijpelijk blijkt. Hun vooropleiding gaf hen andere kennis, maar bracht hen normaal gezien ook een kritisch houding bij ten opzichte van academische materie, een universele vaardigheid waarmee zij in élke master hun voordeel kunnen doen. Studenten die dergelijke reflectiemogelijkheden ontberen en bijna per ongeluk een bachelordiploma verkrijgen, zijn een uitzondering. Een uitzondering die de doorstromers trouwens in gelijke mate treft als de zijinstromers.

In plaats van een negatieve houding ten opzichte van zijinstromers, zou men beter de voordelen onderzoeken. Die zijn er immers in overvloed. Zijinstromers zijn van nature interdisciplinair en leren doorstromers te kijken buiten het beperkte kader van één richting. Ze leggen nieuwe verbanden en stellen andere vragen door het afwijkende perspectief waarmee ze naar de materie kijken.

Kennisverbreding, zo weten we al sinds de renaissance, is altijd een voordeel. En waar zou men meer terecht het renaissance-ideaal van de universele mens nastreven dan in de veilige haven van kennis die onze universiteit is?

Examentragiek

Ook te lezen op Veto

Het waargebeurde verhaal dat ik u hieronder zal schetsen, geeft mij de langverhoopte gelegenheid het woord "kafkaësk" in zijn juiste context te gebruiken. Het begon allemaal op een kille woensdagochtend. Het is kwart voor acht, Leuven ontwaakt. Langzaamaan druppelen vijf studenten het examenlokaal binnen. Er hangt een gespannen sfeer, want voor de meesten onder hen is de nacht kort geweest.

UURWIJZIGING

De klok slaat acht, geen examinator. Een academisch kwartier later, geen examinator. De zon komt op, geen examinator. We trachten de ombuds te bereiken, maar we krijgen haar voicemail aan de lijn. We gaan naar het dichtstbijzijnde studentensecretariaat, maar dat sluit in januari(!) uitzonderlijk in de voormiddag. Misschien - ik zeg maar iets - zouden er het best geen examens gepland worden op uren waarop er nog geen ombuds bereikbaar is. Of wacht ja, er werd natuurlijk ook helemaal geen examen gepland op dat uur. Maar nu loop ik vooruit op de zaken.

Niet veel later krijgen we toch gehoor: een vriendelijke ombudsvrouw belooft ons uit te zoeken waar het probleem zit en verzekert ons dat alles in orde komt. Intussen zijn er twee nieuwe studenten toegekomen. Zij hadden een persoonlijke e-mail ontvangen van de professor. Daarin stond dat het examen om negen uur plaats zou vinden. Opgelucht bellen we de ombuds om te zeggen dat het een misverstand betrof.

LOKAALWIJZIGING

De klok slaat negen, geen examinator. Een academisch kwartier later, geen examinator. We bellen een derde maal naar de ombuds. Allemaal hebben we daags tevoren een examen afgelegd, sommigen staat de dag erop nog een examen te wachten. De ombuds doet haar uiterste best om ons gerust te stellen en belooft het uit te zoeken.

Enkele minuten later meldt de ombuds ons dat er een verkeerd lokaal werd doorgegeven en dat ze er alles aan zal doen deze vervelende situatie recht te zetten. We haasten ons naar het juiste lokaal. Daar kunnen we op weinig sympathie van de examinator rekenen. Twee studenten hadden het immers wel op tijd kunnen vinden. Dat die twee studenten tot een andere faculteit behoorden en bijgevolg de juiste examencoördinaten hadden doorgekregen, is blijkbaar niet iets waarmee rekening gehouden moet worden. We mogen wel beginnen, zo wordt grootmoedig besloten, maar over een mogelijke consequentie in einduur tasten we in het duister.

Nadat blijkt dat ook over de examenvorm verwarring bestaat - is het nu mondeling met schriftelijke voorbereiding of schriftelijk met mondelinge toelichting? - wordt het sommigen, waaronder ondergetekende, te veel. Misschien kunnen we voor het herexamen van dit vak een leuke zoektocht organiseren, waar enkel de speurneus die de raadsels weet te kraken en vervolgens een venijnig hindernissenparcours tot een goed einde brengt, de toegang tot het examen verleend wordt. Het leerrijke avontuur waar we allemaal op gewacht hebben!

Ter zake: wanneer we even later klacht neerleggen bij de ombuds, vernemen we aldaar toevalligerwijs dat het examen van de dag erna ook op twee verschillende uren staat ingepland op de roosters van twee verschillende faculteiten. Die namiddag wordt het gehele rooster herbekeken en ontvangt iedere student een nieuwe versie. Net op tijd. Maar ook dit rooster klopt niet. Twee examens blijken een uur vroeger te stoppen dan aangekondigd op de officiële examenregeling. Een ander examen, zo informeert een melding ons minder dan 24 uur van tevoren, begint een uur later.

Noem mij veeleisend, noem mij zelfs ouderwets, maar ik vind duidelijke, goed gecommuniceerde afspraken een elementaire vorm van beleefdheid. En bovendien iets waar elke student recht op heeft in een examensituatie.

Trianon is één van de verdragen van Parijs.

Waarde landgenoten, lieve vrienden,

Ik sta hier vanavond voor u, zoals mijn voorvaderen dat in 1920 deden. Uitgejouwd, uitgespuwd en vernederd, maar ontembaar en vol vuur. Zij stalen ons land, onze bergen, onze rivieren en onze bossen. Zij ontnamen ons onze broeders en zusters. Maar aan onze moed en dorst naar gerechtigheid, vrienden, raakten zij niet. Die is nog altijd ons volstrekt eigen bezit.

Welnu, het is op deze moed dat ik vanavond een beroep wil doen. Ik eis met onmiddellijke ingang het staken van de onderdrukking en de discriminatie jegens het Hongaarse volk en de Hongaarse natie, alsook het herstel van Groot-Hongarije tot zijn voormalige pracht en luister. Hoe kunnen wij onze kinderen verhalen over onze trotse staat, wanneer wij blijven dulden dat eender wie haar ongestraft mag onteren?

Jullie denken dat verzet niets uitmaakt? Was dat ook wat Széchenyi István, Andrassy Gyula en Kossuth Lájos dachten toen ze in 1848 rebelleerden tegen het Habsburgse juk? Is dat de befaamde heldenmoed die Petöfi Sándor bezingt in zijn Nemzeti Dal? Is dat de Hongaarse vaderlandsliefde die volwassen mannen tot tranen ontroeren kan? Is dat trouw?

Jullie denken dat niemand zal luisteren? Voorwaar, ik zeg u, wij zullen blijven schreeuwen tot we worden gehoord. Aanhoor mijn woorden en verspreid ze over het Hongaarse vasteland.

Sta op en roep uit: een uur is een uur!

Waarom ik smeltende sneeuw haat

Hoewel ik enig plezier kan beleven aan de hilarische hoofddeksels waarmee de gemiddelde persoon de sneeuw trotseert, kunnen zelfs pomponnetjes en wollen vlechtjes mij niet langer paaien. Sneeuw eind november, wat een travestie.

En waarvoor ik, voor zover mogelijk, een nog groter afgrijzen koester, is smeltende sneeuw. Van het genre dat men in Angelsaksische landen wel eens 'slush' durft noemen. Grijs en halfgesmolten dient het niet eens het esthetische doel van een rustgevend poedersuikerlandschap, noch kraakt het winterig bij elke stap.

Slush is wat er gebeurt wanneer regen en sneeuw elkaar heel graag zien, terwijl de grootstad een stokje steekt voor hun romantische toekomstdromen. Wat daaruit voorkomt, ziet echter niemand graag.

Ik word ter plaatse onpasselijk wanneer ik de straat wens over te steken een hopen slush voor mij zie liggen, wetende dat die grijze smurrie dra zal transformeren in dodelijk smerig ijswater dat mijn schoenen zal aanvreten en van een wit onuitwisbaar lijntje zal voorzien. En dan ga ik er nog van uit dat ik op dat moment waterdichte schoenen aan heb. The horror.

Maar ik beken: geef mij volgende week een hittegolf en ik sta als eerste op de barricaden om te protesteren tegen dat veel te warme kutweer. 20 graden en een bescheiden briesje: is dat nu teveel gevraagd?

Student bis

Goed, mijn vorige pathetische blogpost over het aflopen van mijn studententijd bleek niet echt bewaarheid. Ik geef toe dat enige zin voor melodrama mij niet vreemd is, maar ik ben een vrouw en die mogen dat. Wat ik nu doe dan? Europese studies. En ik vind dat redelijk geniaal eigenlijk.

Daar ik mij tijdelijk redelijk drastisch aan het onderdompelen in de instellingen van de Europese Unie, niet gehinderd door enige voorkennis aangaande die materie, is het even al non-fictie dat de klok slaat. In betere tijden blogde ik weleens vaagweg over fictieve verhalen, maar nu beperken mijn surreëele uitspattingen zich tot ad hoc-trips naar de zee en interviews met David Crystal. Oh wacht, mijn leven is geweldig. Tweemaal dank u Veto.

Omdat men door loutering pas echt de waarde van gelukzaligheid gaat inzien, en ook omdat geld tot op heden nog altijd zichzelf niet verdient, neem ik sporadisch studentenjobs aan. Tegenwoordig valt dat redelijk mee, omdat ik op betaalde wijze een tijdschrift mag layouten. Een derde maal dank aan Veto voor deze dtp-vaardigheden.

Maar dat is ook al anders geweest, zoals de nog ongeschreven, langverwachte bestseller-in-spe "Ze lieten mij zelfs niet mee wiezen" ongetwijfeld zal illustreren. T-Interim en Tempo-team claimden reeds een stuk van de royalties. Wordt vervolgd...

Student af

Ik voel me bedrogen. Ik dacht ik smijt het in de groep en ik ga er geen doekjes om winden.

Gisteren, of zo voelt het toch, sprak ik nog met een meisje af dat ik niet zo goed kende, maar dat ook Engels ging studeren. Vooraf aten we voor de allereerste maal in de Alma, omdat we daar nu iets te zoeken hadden. Loempia, als ik me niet vergis. Ik heb dat daarna nooit meer genomen en zij ook niet, zo verzekerde ze me later. Niet uit symboliek, maar omdat het werkelijk niet te eten was.

Vandaag draag ik een jurk en begeef ik me geflankeerd door twee familieleden naar één van de stoeltjes die uitkijken op de puntenproclamerende togati. Vandaag zijn we allemaal winnaars, zo meldt een speecher ons. En dat we ons nog ons hele leven zullen herinneren hoe onze afstudeerceremonie was (warm, met violen). En dat we een lieve man of vrouw moeten zoeken, omdat twee meer is dan één en één. En dat we een job moeten zoeken die we echt graag doen, onderwijl zeker onze andere passies niet uit het oog verliezend.

Wijze en mooie woorden, ter afscheid van wat het gloriemoment ons bestaan zou moeten geweest zijn ("onzin" zo verzekerde mijn grootmoeder mij). Ik vind dat ik mag terugkijken op vier mooie jaren, waarin ik alle clichémomenten heb doorlopen, alle mogelijke emoties denkbaar heb ervaren, naar Hongarije ben geweest, Hongarije thuis erg miste en er terug naar toe ben gefietst. Waarin ik pagina's vol heb geschreven voor een links krantje, af en toe wat boeken heb verkocht en en passant nog wat heb gezongen, als dat zo uitkwam (en ik maakte dat het zo uitkwam). Mooi. Heel mooi.

Nu heb ik mogelijk binnen afzienbare tijd werk (hetwelk juist is nog in beraad) en dan ben ik voorbij die glorieuze, constant bejubelde studententijd. Bedrogen dus. Door de onafgebroken vertoning en verheerlijking ervan in films, series, boeken en andere culturele media verkeerde ik -ten onrechte- in de veronderstelling dat zulk een fantastisch moment wel heel erg lang zou duren, omdat het zo vaak aan bod kwam. Het koesteren van het vluchtige is niet aan mij besteed, zoveel is duidelijk.

Daarom stel ik voor dat ik nog vier jaar bij ga studeren, liefst een net iets te moeilijke studierichting die mij een extra jaar zal kosten, en in ruil zal ik een beklijvend relaas van mijn dolkomische, maar soms ook intrieste avonturen schrijven. Zo plan ik de studentikoze lancunes in mijn leven totnogtoe op te vullen, zoals afscheid nemen onder de Boom van 't Groot Verdriet, het hebben van practica, staken om onrecht, ....

Zodat anderen dat kunnen lezen, in blijde verwachting van hun ideale -maar veel te korte- studententijd. Deal?

Dagboek van een kandidaat-bachelor

Ja, ik update deze blog niet. Ja, hetgene wat ik nu ga posten is een jaar geleden al eens gepubliceerd. Ja, tegenwoordig neem ik alleen tijd voor mijn thesis. Ja, ja, ja.

Kwatongen beweren dat wie na de paasvakantie het schrijven nog niet heeft aangevat, een bachelorpaper of thesis in eerste zit wel kan vergeten. Nonsens! Volg dit handige weekplan het aantal weken dat je nog rest en alles is nog mogelijk. Ook tweede zit, uiteraard.

Els Dehaen

Maandag

Begin elke week opnieuw met de motiverende slogan "goed begonnen is half gewonnen". Na deze motiverende woorden aan jezelf heb je wel een Facebookpauze verdiend. Indien dit je zo vroeg op de week te frivool lijkt, los je dit op door je status met een soortgelijke boodschap up te daten. Je talrijke vriendengroep zal je zonder dralen om je werklust prijzen en enkelen zullen je status ongetwijfeld als "leuk" classificeren. Je maakt je lichtjes ongerust over een zoveelste afspraak met je promotor waar je weinig nieuws te vertellen zal hebben.

Dinsdag.

Bezweet schiet je op een goddeloos vroeg uur wakker: die thesisafspraak! Dat ze nu nog eens zeggen dat je er niet mee inzit. Waarschijnlijk komt de inspiratie niet vanzelf en ga je bijgevolg aan je eigen academische kunnen twijfelen
Deze negatieve gevoelens moet je onmiddelijk de kop indrukken! Een suggestie hiertoe is het invullen van de Facebookquiz "Is unief iets voor mij?". Alternatieven zijn "Welke studierichting had ik moeten kiezen?" en "Welk soort student ben ik?" En nu je toch on-line bent, kun je net zo goed je vijf favoriete steden, parfums, films, TV-series en logo's ingeven. Dan weten je vrienden dat ook weer.
Even later, bij je promotor aangekomen, ben je ontsteld dat hij het deel dat je eergisteren al doorgemaild had, nog niet eens verbeterd heeft. Het is wel duidelijk dat hij of zij totaal niet geïnteresseerd is in jouw onderwerp! Wanneer er naar verder werk gevraagd wordt, word je stil. 's Avonds ga je bij een goede vriendin uithuilen over je onredelijke promotor en die vreselijke meeting. Heeft het eigenlijk nog wel zin?

Woensdag.

De peptalk met je goede vriendin werpt zijn vruchten af: we hebben vandaag om half negen afgesproken in de bibliotheek en zullen daar blijven tot hij sluit. Om tien voor tien kom je het gebouw binnengestommeld. Het is immers niet omdat je een paper moet schrijven, dat je sociaal leven daaronder moet lijden. En zonder slaap kan je je niet concentreren, dat weet iedereen.
Vijf minuten later komt ook je papermaatje binnen en jullie besluiten onmiddellijk een pauze in te lassen. Die is immers vastgelegd om tien uur. Regelmaat is de sleutel tot succes! Tot jullie spijt loopt deze pauze wat uit, maar aangezien je al twee dagen non-stop aan die paper werkt, heb je nood aan wat sociale omgang. Na twee uur doorwerken (naast het occasionele mails checken, want je hebt je laptop immers bij om aan je paper te werken!) gaan jullie samen naar de Alma, trots op jullie verwezenlijkingen. En terecht!
Na een vullende, energierijke maaltijd worden jullie verleid door de eerste zomerzon. En omdat je gewoon een paper aan het schrijven bent en tenslotte niet in de gevangenis zit, geef je er voor die dag de brui aan en trek je met een ijsje richting stadspark

Donderdag.

Je slaat volledig in paniek wanneer je beseft dat je gisteren niet zoveel gedaan hebt. Het is al na de middag wanneer je jezelf eindelijk kan kalmeren. Je beseft dat je wellicht onder de druk van de deadline aan het bezwijken bent en dus vooral moet rusten en slapen tot je er weer bovenop bent. Je meldt dit natuurlijk op Facebook. Je vrienden mogen ook weten dat je maar een mens bent. "Rust maar goed uit", raadt een vriend aan. Je besluit dit advies ter harte te nemen en gaat onmiddellijk na een wat uitgelopen feestje slapen. Je vat de slaap onmiddellijk. Je zal het dus wel nodig gehad hebben!

Vrijdag.

Op vrijdag ga je altijd zwemmen met een aantal goede vrienden. Sociaal contact is immers belangrijk in belastende tijden zoals deze. Ook huldig je het adagium mens sana in corpore sano.
Geheel verkwikt stap je uit het water. Je werkt echter niet graag met nat haar en dit vertraagt je productie van die dag aanzienlijk.

Zaterdag.

Op zaterdag doe je niets, want die dag reserveer je voor je familie. Familiebanden zijn belangrijk. Jouw gezin waardeert het dat je tijdens de week doorwerkt, zodat je je in het weekend geheel aan hen kan wijden. Respect comes back 2U.

Zondag.

"Heilig steeds de dag des Heren". Nog zo'n adagium van je. Voor jou staat de K van K.U.Leuven nog steeds voor "katholiek". Je gaat een lang gesprek aan met een ongelovige. Omdat jullie er maar niet uitkomen, besluiten jullie het debat maandag verder te zetten. Omdat je zelfs op je rustdag je paper niet kan vergeten, maak je een Facebookgroep aan waarin je het nut van een bachelorpaper hevig in twijfel trekt. Het enorme ledenaantal dat je na luttele uren verworven hebt (je checkt dit natuurlijk regelmatig) bewijst dat je het bij het rechte eind hebt.