Rantstad

Vriendin

2012-01-18T16:21:00.000-08:00

"Ik heb een vriendin" zeg je. Daarna omhels je mij. Ik ondervind een lichamelijke vorm van begrip. Alsof je me nog een weg terug geeft, een mogelijkheid je armen weg te duwen en gekwetst weg te lopen.

Je kijkt ietwat verdwaasd wanneer ik je verheugd gelukwens. Viel het wat tegen dat ik je niet huilend toeriep dat ik je nooit meer wilde zien? Had je geanticipeerd kalm doch gedecideerd te zeggen dat we goede vrienden konden blijven, maar dat ik me dan wel moest neerleggen bij het feit dat je nu een ander meisje onzedig ging betasten?

In bovenstaand geval kan ik me je beduusdheid inbeelden. Een randbemerking: hadden wij ooit iets? Want ik wil niet gemeen of ongevoelig zijn, maar bij mijn weten niet. Voor zover ik weet, gingen wij ooit eens samen naar een soort bal. Niet uit romantische overwegingen, maar onder sociale druk.

Toen je me kwam ophalen, heb je me galant een roos opgespeld. Sociale conventie, net zoals de lieve woorden die je zei. Ik voelde mij ongemakkelijk - toegegeven, daar is niet veel voor nodig - en er vielen talrijke ongemakkelijke stiltes. Later die avond ging ieder zijn eigen weg en kabbelden we beiden rustig verder op de kalme stroom des levens.

Waarom die status quo nu doorbreken?

Zoals we van Bismarck leerden, heeft zoiets een tijd en een plaats. Wou jij aan gebiedsuitbreiding doen? Wou jij Duitsland verenigen? Nee? Dan snap ik niet goed wat je nu net helemaal poogde te doen.

We hebben elkaar al enkele maanden niets meer gezegd. Ik stuurde onlangs een berichtje, waaruit je kon opmaken dat ik even nood had aan een praatje. Je reageerde niet. Teleurstellend. De ene ontgoocheling is de andere waard, vermoed ik?

Als ik zeg dat ik je mis, ga je dan weer op mijn berichten antwoorden?
Als ik een traantje laat, gaan het dan lieve antwoorden zijn?

Weg

2012-01-02T16:25:00.000-08:00

Vandaag wiste ik je uit mijn leven.

Dat was niet meteen mijn opzet, ik was louter facebookberichten van weleer aan het herlezen. Ik wilde er eentje verwijderen en wiste per ongeluk de volledige conversatie. De berichten waren van juni, juli en augustus 2008. Begin 2009 verloor ik al je sms'en toen ik van gsm veranderde en de man in de winkel niet wist hoe hij ze moest overzetten. Ik zei hem dat het ook weer niet zo belangrijk was. Maar ik had tot voor kort al je facebookberichten nog.

Buiten die facebookberichten heb ik weinig goede herinneringen aan je. Behalve deze. Ik herinner me hoe ik in mijn kamer op mijn bed lag nadat we de eerste keer gekust hadden. Ik luisterde naar een liedje van Eva De Roovere en voelde me volmaakt gelukkig. De gevoelens had ik mezelf hoogstwaarschijnlijk aangepraat, maar wel op hoogst overtuigende wijze. Tot op vandaag voel ik het nog een beetje, als ik het liedje luid genoeg zet.

Een maand later voelde ik mij volstrekt afgrijselijk. Dat mijn meest positieve én mijn meest negatieve herinnering aan één en dezelfde persoon verbonden zijn, is mooi. Dat jij die persoon bent, is een beetje sneu.

Wat mij betreft hadden we drie maanden op de vlakte kunnen blijven. Een weinig betekenende aanraking hier, een degelijk gesprek daar. We zouden het ok hebben samen, maar niets meer dan dat. Daarna zouden we elk onze eigen weg zijn gegaan. Af en toe zou ik nog eens terugdenken aan toen en me afvragen hoe het met je zou gaan. Misschien zou ik zelfs spijt hebben. Spijt dat het nooit wat was geworden.

De laatste keer dat ik je zag, zei je dat je van me hield.
Ik antwoordde dat ik de politie zou bellen.

Tot ziens, Philip.

Willekeurige observatie #1

2011-12-21T13:51:00.001-08:00

Haar ogen stonden altijd een beetje lankmoedig. Een fijn lijntje tristesse, net onder haar wimpers. Alsof er iets scheelde, maar je wist niet wat, al kon je je niet van de indruk ontdoen dat dat wel zou moeten. Wanneer je er naar vroeg, kreeg je enkel "nee, niets hoor" te horen. Dat was onoprecht, een eerste schiftingsronde in de onmogelijke zoektocht naar een waarlijk gevoelige ziel, een ziel die door zou vragen. Zo waren er niet veel en als ze zo iemand vond, was die vaak getroubleerder dan zijzelf.

Vastbesloten alvast die valkuil te ontlopen, deed ik net alsof ik het niet zag. We waren beiden empathisch voldoende ontwikkeld om door die leugen heen te kijken, maar ik wist dat ze te beleefd (of timide) zou zijn om de aandacht schaamteloos op zichzelf te vestigen. In het geval ze toch boos voor zich uit zou blijven staren, zou ik het een poosje negeren, tot het weer beter ging.

Er zou intussen vanalles door haar hoofd malen. Ze zou niet kunnen slapen, zou misschien zelfs huilen. Wanneer ik de confrontatie niet langer zou kunnen ontwijken, zou ik enkele algemeenheden stamelen, die hopelijk afdoende weergaven hoe ongemakkelijk ik me voelde. Maar wat ik vooral niet zou doen, is een troostende schouder bieden. Dat in geen geval.

Neutje

2011-12-14T12:07:00.000-08:00

Mama, papa,
broers, zus,
willekeurige bezoeker van deze blog,
Frank Pietermaat,

Vergeef mij, ik heb gezondigd.

Ik dronk zondag jenever. Appeljenever. Een dubbele. En daarna nog een enkeltje.

Niets mis mee (allez, behalve dat alcohol GEMAAN SLECHT VOOR U IS), ware het niet dat ik midden september publiekelijk had verkondigd mij tenminste gedurende 2011 te onthouden van alle alcoholische consumpties. Inzet: mijn eer en de belofte dat ik nooit meer serieus wenste genomen te worden als ik recidiveerde.

Ik deed het toch. Ik ben een recidiviste. Ik herval sneller dan de vriendelijke heer of dame van de chique etablissementen die ik frequenteer mijn glaasje kunnen bijvullen. Mijn cold turkey is nog een kuikentje alvorens ik wederom aan het boozen sla.

Nee, dat is niet waar. Ik hield het drie maanden en een chic vol. FP kwelde mij erger dan Tantalus, door mij de verboden vruchten (of de gedestilleerde varianten ervan) veelvuldig en rijkelijk aan te bieden. Maar ik zei nee. Tot ik ja zei. Maar dat was mijn eigen keuze. Plots voelde ik mijn redenen om de drank af te zweren als minder dwingend en overtuigend aan. Daar was geen welbepaalde reden voor aan te wijzen, maar het was de realiteit.

Om te tonen dat ik met mijn beide benen in de realiteit stond, dronk ik dinsdag opnieuw. Het was niet nodig, maar het was wel gezellig. De zich steeds dwingender aankondigende noodzaak mij in het bijzijn van dichte vrienden te bedrinken bij het inzetten van het nieuwe jaar, heeft intussen geen reden van bestaan meer. Maar het kan wel, want laten we wel wezen, lichee jenever aan een euro, dat komt niet slecht en dat eet geen brood.

Dice Woman

2011-10-11T07:04:00.001-07:00

Ook te lezen op ieders favoriete weekblad Veto!

Alweer een dag voorbij, een maand, een jaar. Dezelfde wegen, dezelfde mensen, dezelfde gesprekken, hetzelfde eten. Herhaling en voorspelbare patronen, ik steun ze. Ik dobber tevreden op de stroom van het leven. Plotse gebeurtenissen brengen mij van mijn stuk. Improvisatie heeft naar mijn mening geen waarde, tenzij illustreren hoe belangrijk repetitie is. Ja, Preparee, ik heb het tegen jullie.

In Dice Man, de cultroman van Luke Rhinehart, tracht de protagonist de sleur van alledag te doorbreken door zijn levenslot te verbinden met een dobbelsteen. Er is slechts één regel: gehoorzaam altijd aan de dobbelsteen. De willekeurigheid die zulke beslissingen onvermijdelijk tot gevolg hebben, doen mij inwendig huiveren. Maar tegelijk ben ik geïntrigeerd. Ik pak een dobbelsteen. Gooi ik een even aantal ogen, dan ga ik verder met mijn leven en schrijf ik deze Carte Blanche over iets totaal anders. Is het getal oneven, dan laat ook ik mijn leven een week bepalen door de grillen van de dobbelsteen. Ik gooi een 3.

Ik begin mijn dobbelweek aarzelend. Stoppen we langs de weg om aardbeien te halen? Ja, maar echt spectaculair is dat niet. Mijn compagnon stelt voor enkel bij 1 tot 5 de aardbeien op te eten, en ze bij 6 uit het raam te gooien. De gedachte alleen al gaat in tegen alles waar ik in geloof. Ik gooi een 5, maar de mogelijkheid was er. Bevreemdend.

Boswandeling

Druk, druk, druk. Al die telefoontjes en mails die binnenlopen terwijl de dobbelsteen mij gebiedt het redactielokaal enkel buiten de werkuren te betreden. Een nachtelijke boswandeling verstoort mijn bioritme. Ik beken: het leven met de dobbelsteen, bijwijlen een wispelturig trutje, valt me soms zwaar. Vind ik het leuk om 24 uur te vasten? Neen. Schep ik er plezier in een volledige dag mails in rijm te beantwoorden? Niet heus, maar ik heb geen keus.

20 euro

Het wordt stilaan tijd mij enigszins buiten mijn comfort zone te begeven. Ik zie mijzelf als het spaarzame type. Bijgevolg kan ik niet anders dan mezelf dwingen een spilzuchtige beslissing te nemen. Ik neem twintig euro uit mijn portefeuille en geef mijzelf volgende opties: ik besteed alles aan Win For Life-biljetten (1 tot 3), ik rijd naar het casino en zet alles op rood (4 tot 5) of - de gedachte doet mij fysiek pijn - ik verbrand het biljet (6). Ik gooi een 1. Ik win de helft van mijn inzet terug. Een winst die ik in mijn memoires stevig zal overdrijven, want tien euro is bezwaarlijk sensationeel te noemen.

Conclusie: het boek was beter dan de re-enactment. Ik heb deze week geen onnoemelijke schanddaden begaan en ik ben niet opgenomen in een psychiatrische instelling. Ik bevind mij nog steeds in de warme behaaglijke cocon die mijn comfort zone is.

Nota's 29/07

2011-07-29T12:48:00.000-07:00

In het college van vandaag gaan we dieper in op het gebruik van motieven in het oeuvre van Els M.R. Dehaen. Vragen stelt u zoals steeds aan het eind van het college.

Zullen we dan maar van start gaan?

Het motief van de treinreis is kenmerkend voor het vroege oeuvre van Dehaen. Wanneer u doorbladert naar pagina drieëntwintig in de groene pagina's van uw cursustekst, vindt u daar de tekst "Keleti Pályaudvar". Wat meteen in het oog springt, is de Hongaarse titel. In het glossarium ziet u dat Keleti Pályaudvar zich laat vertalen als Ooststation. Het gaat hier natuurlijk over het Ooststation in Boedapest. U weet intussen uit het artikel van Wisniewski & Nagy dat Dehaen gedurende enkele maanden nabij Keleti verbleef. Dit verblijf zou haar vroeg werk blijvend tekenen, en verklaart de naam "Hongaarse periode" die we vaak in de literatuur aantreffen.

Over het verhaal achter deze tekst zijn de bronnen het oneens. Volgens sommigen bezocht Dehaen haar familie in Győr. Anderen beweren dat zij kampte met recent liefdesverdriet. Nog anderen wijten het aan een buitengewoon grauwe, kille dag. Sceptici stellen zelfs dat zij nooit een trein genomen heeft vanuit dat station. Het staat u vrij daarin uw eigen aanvoelen te volgen, want we weten het niet zeker.

Zouden de mensen achteraan willen stoppen met schaken of hun partij buiten verder kunnen zetten alstublieft?

Goed. De tekst zelf dan. Op het eerste zicht een droog, haast sec relaas van een treinreis. Past u echter de close reading techniek toe, dan merkt u onmiddellijk dat de ik-protagonist niet Dehaen zelf is, maar dat u het gebeuren als het ware door de ogen van een trein bekijkt. Deze personificatie was waarschijnlijk een knipoog naar het 'levende' schilderdoek in "Specht en Zoon" van Willem Jan Otten, een tijdgenoot van Dehaen waar zij sterk naar opkeek.

Let u ook op de parallellie tussen het eerste en het tweede deel, die haast ad absurdum is doorgetrokken. Het gebruik van tijd en ruimte is bewust vaag gehouden, zodat het zwaartepunt op de uitdieping van het personage - de trein - komt te liggen, maar ik wil u toch even op de krachtige dichotomie wijzen die deze tekst oproept.

Licht wordt donker, vertrek wordt aankomst, begin wordt einde en vice versa. Dehaen volgt daarin niet de westerse, lineaire tijdsbeleving, maar schept een circulaire orde die ons desalniettemin vertrouwd aanvoelt.

Hierbij houd ik het voor vandaag, aangezien sommigen onder u een aansluitend college volgen. We zetten de bespreking verder op het inhaalcollege nu donderdag van 14 tot 16.

Zijn er nog vragen?

So it goes

2011-07-27T05:23:00.000-07:00

Ik moet nog zo'n 10 pagina's in Kurt Vonneguts Slaughterhouse Five. Dat ik die vanavond zal lezen, geeft aan dat ik het boek niet slecht vind. Dat ik gestopt ben met lezen 10 pagina's voor het einde, geeft aan dat ik het niet zo spannend vind.

Nochtans is het Vonneguts magnum opus over het bombardement in Dresden. Er werd mij gezegd dat Vonnegut wel betere dingen heeft geschreven. Tragisch als je niet eens een magnum opus kan distilleren uit wat denkelijk de meest traumatische gebeurtenis uit je leven was. Dan was het inderdaad helemaal nergens goed voor.

So it goes.

Hortobágy

2011-07-24T06:20:00.000-07:00

Ik geloof niet in innerlijke rust. Ooit volgde ik eens enkele sessies yoga om een vriend te steunen die daar nood aan had. Terwijl anderen een volkomen ontspannen reis door het lichaam maakten, staarde ik verveeld naar het plafond. Na sessie twee telde ik op zo'n momenten de tegels op het plafond of probeerde ik me de tekst van een liedje te herinneren.

Daarom stond ik bij voorbaat reeds sceptisch tegenover de excursie naar Hortobágy. Hortobágy is het grootste nationale park van Hongarije en wordt ook wel eens "het grote Niets" genoemd omdat het in Alföld ligt, de grootste vlakte van Europa. Lege vlakte zo ver als het oog kan zien. Als dat hun slogan was geweest, behoorde ik vast niet tot de doelgroep.

Toch was het niet geheel onaangenaam, de korte safari doorheen Hortobágy. Ik hou niet van dieren en ik hou niet van stilte en verder was er eigenlijk niets, maar om de één of andere reden werkte het toch.

Op een korte wandeling beklommen een Italiaanse klasgenoot en ik een zeldzame uitkijktoren. Zelf van zo hoog was er zoals beloofd enkel vlakte in het verschiet. De Italiaanse klasgenoot zet een volksliedje in dat we daags tevoren in de klas hadden geleerd. Ik staar gedachteloos in de verte. Best wel vredig, die innerlijke rust.

Liszt voor beginners

2011-07-20T07:11:00.000-07:00

Ik heb me ooit voorgenomen geen facultatieve culturele lezingen meer bij te wonen. Dat naar aanleiding van een (vooraf niet als dusdanig aangekondigde) volstrekt Italiaanse lezing over Neolatijnse dichters en de lezing "International Dialogue Through Erasmus" waarin een hysterische Japanse verhaalde hoe sommige buitenlanders een handdoek gebruiken om af te wassen en andere niet. En dat was het interessante stuk van de lezing.

Maar hier in Debrecen wordt mijn Hongaars taal-en cultuurbad gesponsord door de Vlaamse overheid, dus voelde ik mij moreel verplicht om tenminste de eerste lezing bij te wonen. Ferenc Liszts werk is mij slechts vaag bekend. Tot voor kort dacht ik dat de beltoon op mijn grootmoeders telefoon die op vernuftige wijze een Hongaarse dans laat horen wanneer er Hongaarse familie belt, van Liszt was, maar zelfs dat zou Brahms zijn.

Gelukkig wist Dr Mihály Duffek, decaan Musicologie aan de universiteit van Debrecen, net iets meer over de man. Zo was Liszt naast componist ook een zeer begaafd pianist. Conderten verdienden doorgaans beter dan composities, dus had hij er alle belang bij zeer complexe stukken te schrijven die enkel hijzelf en zijn meest getalenteerde tijdsgenoten konden spelen. Beluister bijvoorbeeld volgende sonate of de tweede rapsodie en oordeel zelf.

Aangezien de piano pas in de tijd van Liszt (zijnde de negentiende eeuw) zijn finale vorm kreeg, was het instrument hip en trendy en verkende men volop zijn mogelijkheden. Fanboys, waaronder Liszt, beweerden dat de piano vele andere instrumenten of zelfs een volledig orkest kon imiteren en vervangen. In Liszts bewerking van Schuberts Erlkönig vervangt één piano zang en pianobegeleiding. Zijn parafrase van Verdis Rigoletto is een "korte samenvatting" van een opera.

Verder was Liszt geen gemakkelijk man, maar welke Hongaar is dat wel? En was Liszt zelfs maar een Hongaar? Niemand die het met zekerheid weet.

Hongarije

2011-07-16T08:19:00.000-07:00

Ik heb nooit problemen gehad met Wizzair. Toegegeven, ik heb het altijd merkwaardig gevonden dat een land vol homohaters die gay-ass roze vliegtuigen op hun grondgebied tolereerden, maar verder geen klachten.

Ik had gisteren een klein meningsverschil met diezelfde vliegtuigmaatschappij. Ik wilde graag op hun vliegtuig, zij waren de tegengestelde mening toegedaan.Hun bagageruim was vol en zelfs mijn online check-in bewijs van betaling en mijn tijdige aanwezigheid konden hen niet verwurven. Ik zou nu misnoegd kunnen uitwijden hoe personeelslid X beweerde dat ik voor 40 euro nog mee kon, waarna personeelslid Y zei dat ik voor 60 euro morgen nog eens mocht proberen en personeelslid Z opwierp dat ik eigenlijk best nog had meegekund zonder bagage, maar wie op een schrijnend kafkaësk verhaal zit te wachten, kan er één van mijn vorige blogposts op naslaan.

Wel vulde ik een klachtenformulier in. Is mijn klacht A) geweigerd voor boarding B)uitzonderlijk lange vertraging of C)aansluiting gemist? Wens ik graag A) (gedeeltelijke) terugbetaling B) "compensatie" C) hotelovernachting? Licht het probleem kort toe. Voeg eventuele documenten toe.

Neen, gedane zaken nemen geen keer. Gelukkig kijk ik nu hoopvol richting de toekomst. En die toekomst begint vandaag met de feestelijke openingsreceptie van mijn postorderbedrijf ambachtelijke Leuvense streekproducten. Voor de luttele som van 25 euro (op voorhand te betalen)kan ook u nu genieten van een luxueus assortiment streekfruit, Herentse honing, Winkselse graanjenever en een chocoladen beeltenis van de Fons Sapientiae.

En natuurlijk is uw klacht onze grief. Is uw klacht A) De verkoper wilde u helemaal niets geven in ruil voor uw voucher of B)U ontving enkel rotte peren en honing die vervallen is sinds 1994 ? Dan bieden wij u graag A) (gedeeltelijke) terugbetaling B) "compensatie" C) een educatieve fruitwandeling door de Leemstreek voor het onrecht dat u werd aangedaan.

Iedereen van harte welkom!

Vaarwel Daan

2011-06-25T17:21:00.000-07:00

Toen ik gisteren vernam dat Daan gestorven was, wilde ik net zoals de intussen honderden anderen een boodschap van steun en medeleven aan de familie posten. Maar ik kreeg niet neergeschreven wat ik net wilde zeggen. Ik doe een nieuwe poging.

Ik voel woede, ik voel machteloosheid en ik vind het zo onrechtvaardig dat iemand zo fantastisch zo vroeg moet sterven. Daan schreef enkele maanden geleden dat hij zelf al deze stadia reeds had doorlopen en dat hij intussen het stadium van de aanvaarding bereikt had.

Hij is tot op het eind positief gebleven. Zijn laatste blogpost waarin hij hoopvol aankondigt te zullen genezen, is een kaakslag, maar typeert wel heel erg wat voor een buitengewoon iemand Daan was. Hij zou de eerste zijn om hier op één of andere manier het goede uit te halen.

De laatste keer dat we elkaar spraken, gezien zijn ziekenhuisopname enige tijd geleden, vroeg ik hem naar een mooi liedje. Hij heeft me toen Sweet Little Lies van Michael Franti aangeraden. Ik zei naar waarheid dat ik het mooi vond, hij zei dat ik een goede smaak had en raadde me meteen enkele andere liedjes aan. Ik neem mezelf kwalijk dat ik hem toen niet gevraagd heb wat dat liedje voor hem betekende.

Tell me we all got plenty of time, time, time
Tell me that I ain't gonna lose my mind
Tell me lies, lies, lies, sweet little lies.
When I cannot bear the truth

Daan, je tijd bij ons was veel en veel te kort. Ik mis je.
Rust zacht,

Els

Ik kan niet slapen.

2011-06-17T17:29:00.000-07:00

Het is tien voor drie en ik kan niet slapen.

Dat overkomt de besten, maar ik heb een voorgeschiedenis van zorgeloos inslapen temidden van kabaal dat streng bestraft wordt door de decibelpolitie, dus slapeloosheid is een zeldzaamheid. Geen zeldzaamheid zoals de blinkende pokémonkaarten dat waren, maar zeldzaamheid zoals een snel toeslaande kanker die onbekend maar des te dodelijker is. Ik kan me in de recente geschiedenis slechts één voorval voor de geest halen. Het intense doch, post factum beschouwd, enigszins overdreven gevoel van schuld dat daaraan ten grondslag lag, geeft mij weinig zin in meer.

Rond drieën krijg ik een bericht van een vriendin. Ik vraag wat haar zo laat nog wakker houdt. Ze geeft aan een pauze te nemen tussen twee dromen. Wie zijn time management zo consequent doorvoert, heeft een probleem, maar kan wel op mijn sympathie rekenen. De pauze blijkt van korte en slechts halfbewuste duur. Ik neem mijn toevlucht tot de Beatles, maar door de extreme volledigheid van de collectie en mijn onwil te selecteren, moet ik ook het minder bekende repertoire met sitarinvloeden trotseren en de liedjes die werden gemaakt toen Yoko kwam en alles verpestte. Zelfkwelling is mij niet vreemd.

Twintig voor vier. Terwijl ik deze blogpost aan het typen ben, voel ik me verkwikt en klaar om aan de dag te beginnen. Dat kan onmogelijk de bedoeling zijn. Ik moet terugdenken aan mijn oudste broer, die als kleuter het idée fixe koesterde dat slapen alleen kon nadat hij een trein had zien vertrekken. Dat was toen we nog met twee waren en dicht bij het station van Leuven woonden. Nu zijn we met vier en wonen we dicht bij het station van Heverlee, maar hij heeft voor zover ik weet nooit meer om een trein gevraagd.

Ik speel met het idee het dichtstbijzijnde station met een nachtwandeling te vereren, maar ben zodanig alert en bij de pinken dat ik meteen inzie dat er helemaal geen treinen rijden op dit goddeloze uur. Een maag met een eigen wil maakt dat ook een kopje warme melk er niet in zit. Er zit niets anders op dan deze rit uit te zitten. Vergelijk het met de Eurolinesbus naar Hongarije. Je weet dat het negentien slapeloze, ongemakkelijke en muffe uren gaan worden, maar die gedachte doet het enkel langer duren.

Vier. Het uur en niet de alinea. De zon komt nog niet op, en eigenlijk is het in mijn belevingswereld nog niet eens zo buitensporig laat. Ik zou op dit moment geen nee zeggen tegen wat gezelschap, maar dat wil in de vroege vroege ochtend al eens tegenvallen, dus zal ik mijn waakzaamheid op een andere manier moeten benutten. Misschien moet ik de stilte aanwenden om mijn langverwachte magnum opus aan te vatten of schaakgrootmeester te worden.

Ik denk dat ik wel zou kunnen slapen nu. Wanneer vertrekt de eerste trein?

Roeien

2011-03-10T15:40:00.001-08:00

Aangezien het hier om een rant gaat, moet ik hem ook wel hier vermelden. Maar ook weer te vinden op Veto.

"Zijinstromers komen er vanaf met een minimaal studieprogramma." "Zijinstromers kennen niets van hun nieuwe richting." "Professoren stellen hun niveau bij naar onder omdat de zijinstromers het anders niet aankunnen": het zijn slechts enkele van de ongefundeerde en bekrompen uitspraken van studenten die het vooropgestelde studietraject volgen. Sta mij toe ze achtereenvolgens te ontkrachten.

Dat zijinstromers een korter programma volgen, is inherent aan hun definitie. Anders waren het immers doorstromers. Dat ze links en rechts een irrelevant vakje opnemen en zo moeiteloos een wild card scoren voor de master van hun keuze, is echter te kort door de bocht. Ten eerste is een licht programma in het merendeel van de gevallen manifest onwaar. Godgeleerdheid vraagt 105 studiepunten in plaats van de normale 180, Wijsbegeerte 60, Rechten 88, Wetenschappen doorgaans 60, en ga zo maar door.

Ten tweede werden de vakken in het voorbereidingsprogramma heus niet gekozen om de zijinstromers zo weinig mogelijk van dienst te zijn. Goed, een methodologisch vak ontbreekt vaak, maar mijns inziens hebben de programmadirecteurs daar terecht ingezien dat zijinstromers in hun respectievelijke vooropleidingen ook al wel met heuristiek te maken hebben gehad. Is het absurd te verwachten dat zijinstromers zelf de weg wel vinden naar de bibliotheek, dat ze weten hoe ze moeten omgaan met databanken en dat ze tevoren mogelijk wel eens een paper hebben geschreven? Nee, dat is het niet.

KLEUTERS

Hetgeen vaak vergeten schijnt te worden, is dat zijinstromers geen kleuters zijn die op een mooie dag besluiten een master aan te vatten, wanneer plots - wat nu? - alle leerstof nieuw en onbegrijpelijk blijkt. Hun vooropleiding gaf hen andere kennis, maar bracht hen normaal gezien ook een kritisch houding bij ten opzichte van academische materie, een universele vaardigheid waarmee zij in élke master hun voordeel kunnen doen. Studenten die dergelijke reflectiemogelijkheden ontberen en bijna per ongeluk een bachelordiploma verkrijgen, zijn een uitzondering. Een uitzondering die de doorstromers trouwens in gelijke mate treft als de zijinstromers.

In plaats van een negatieve houding ten opzichte van zijinstromers, zou men beter de voordelen onderzoeken. Die zijn er immers in overvloed. Zijinstromers zijn van nature interdisciplinair en leren doorstromers te kijken buiten het beperkte kader van één richting. Ze leggen nieuwe verbanden en stellen andere vragen door het afwijkende perspectief waarmee ze naar de materie kijken.

Kennisverbreding, zo weten we al sinds de renaissance, is altijd een voordeel. En waar zou men meer terecht het renaissance-ideaal van de universele mens nastreven dan in de veilige haven van kennis die onze universiteit is?

Examentragiek

2011-02-13T14:00:00.001-08:00

Ook te lezen op Veto

Het waargebeurde verhaal dat ik u hieronder zal schetsen, geeft mij de langverhoopte gelegenheid het woord "kafkaësk" in zijn juiste context te gebruiken. Het begon allemaal op een kille woensdagochtend. Het is kwart voor acht, Leuven ontwaakt. Langzaamaan druppelen vijf studenten het examenlokaal binnen. Er hangt een gespannen sfeer, want voor de meesten onder hen is de nacht kort geweest.

UURWIJZIGING

De klok slaat acht, geen examinator. Een academisch kwartier later, geen examinator. De zon komt op, geen examinator. We trachten de ombuds te bereiken, maar we krijgen haar voicemail aan de lijn. We gaan naar het dichtstbijzijnde studentensecretariaat, maar dat sluit in januari(!) uitzonderlijk in de voormiddag. Misschien - ik zeg maar iets - zouden er het best geen examens gepland worden op uren waarop er nog geen ombuds bereikbaar is. Of wacht ja, er werd natuurlijk ook helemaal geen examen gepland op dat uur. Maar nu loop ik vooruit op de zaken.

Niet veel later krijgen we toch gehoor: een vriendelijke ombudsvrouw belooft ons uit te zoeken waar het probleem zit en verzekert ons dat alles in orde komt. Intussen zijn er twee nieuwe studenten toegekomen. Zij hadden een persoonlijke e-mail ontvangen van de professor. Daarin stond dat het examen om negen uur plaats zou vinden. Opgelucht bellen we de ombuds om te zeggen dat het een misverstand betrof.

LOKAALWIJZIGING

De klok slaat negen, geen examinator. Een academisch kwartier later, geen examinator. We bellen een derde maal naar de ombuds. Allemaal hebben we daags tevoren een examen afgelegd, sommigen staat de dag erop nog een examen te wachten. De ombuds doet haar uiterste best om ons gerust te stellen en belooft het uit te zoeken.

Enkele minuten later meldt de ombuds ons dat er een verkeerd lokaal werd doorgegeven en dat ze er alles aan zal doen deze vervelende situatie recht te zetten. We haasten ons naar het juiste lokaal. Daar kunnen we op weinig sympathie van de examinator rekenen. Twee studenten hadden het immers wel op tijd kunnen vinden. Dat die twee studenten tot een andere faculteit behoorden en bijgevolg de juiste examencoördinaten hadden doorgekregen, is blijkbaar niet iets waarmee rekening gehouden moet worden. We mogen wel beginnen, zo wordt grootmoedig besloten, maar over een mogelijke consequentie in einduur tasten we in het duister.

Nadat blijkt dat ook over de examenvorm verwarring bestaat - is het nu mondeling met schriftelijke voorbereiding of schriftelijk met mondelinge toelichting? - wordt het sommigen, waaronder ondergetekende, te veel. Misschien kunnen we voor het herexamen van dit vak een leuke zoektocht organiseren, waar enkel de speurneus die de raadsels weet te kraken en vervolgens een venijnig hindernissenparcours tot een goed einde brengt, de toegang tot het examen verleend wordt. Het leerrijke avontuur waar we allemaal op gewacht hebben!

Ter zake: wanneer we even later klacht neerleggen bij de ombuds, vernemen we aldaar toevalligerwijs dat het examen van de dag erna ook op twee verschillende uren staat ingepland op de roosters van twee verschillende faculteiten. Die namiddag wordt het gehele rooster herbekeken en ontvangt iedere student een nieuwe versie. Net op tijd. Maar ook dit rooster klopt niet. Twee examens blijken een uur vroeger te stoppen dan aangekondigd op de officiële examenregeling. Een ander examen, zo informeert een melding ons minder dan 24 uur van tevoren, begint een uur later.

Noem mij veeleisend, noem mij zelfs ouderwets, maar ik vind duidelijke, goed gecommuniceerde afspraken een elementaire vorm van beleefdheid. En bovendien iets waar elke student recht op heeft in een examensituatie.

Trianon is één van de verdragen van Parijs.

2011-01-19T15:32:00.001-08:00

Waarde landgenoten, lieve vrienden,

Ik sta hier vanavond voor u, zoals mijn voorvaderen dat in 1920 deden. Uitgejouwd, uitgespuwd en vernederd, maar ontembaar en vol vuur. Zij stalen ons land, onze bergen, onze rivieren en onze bossen. Zij ontnamen ons onze broeders en zusters. Maar aan onze moed en dorst naar gerechtigheid, vrienden, raakten zij niet. Die is nog altijd ons volstrekt eigen bezit.

Welnu, het is op deze moed dat ik vanavond een beroep wil doen. Ik eis met onmiddellijke ingang het staken van de onderdrukking en de discriminatie jegens het Hongaarse volk en de Hongaarse natie, alsook het herstel van Groot-Hongarije tot zijn voormalige pracht en luister. Hoe kunnen wij onze kinderen verhalen over onze trotse staat, wanneer wij blijven dulden dat eender wie haar ongestraft mag onteren?

Jullie denken dat verzet niets uitmaakt? Was dat ook wat Széchenyi István, Andrassy Gyula en Kossuth Lájos dachten toen ze in 1848 rebelleerden tegen het Habsburgse juk? Is dat de befaamde heldenmoed die Petöfi Sándor bezingt in zijn Nemzeti Dal? Is dat de Hongaarse vaderlandsliefde die volwassen mannen tot tranen ontroeren kan? Is dat trouw?

Jullie denken dat niemand zal luisteren? Voorwaar, ik zeg u, wij zullen blijven schreeuwen tot we worden gehoord. Aanhoor mijn woorden en verspreid ze over het Hongaarse vasteland.

Sta op en roep uit: een uur is een uur!

Waarom ik smeltende sneeuw haat

2010-12-04T06:41:00.000-08:00

Hoewel ik enig plezier kan beleven aan de hilarische hoofddeksels waarmee de gemiddelde persoon de sneeuw trotseert, kunnen zelfs pomponnetjes en wollen vlechtjes mij niet langer paaien. Sneeuw eind november, wat een travestie.

En waarvoor ik, voor zover mogelijk, een nog groter afgrijzen koester, is smeltende sneeuw. Van het genre dat men in Angelsaksische landen wel eens 'slush' durft noemen. Grijs en halfgesmolten dient het niet eens het esthetische doel van een rustgevend poedersuikerlandschap, noch kraakt het winterig bij elke stap.

Slush is wat er gebeurt wanneer regen en sneeuw elkaar heel graag zien, terwijl de grootstad een stokje steekt voor hun romantische toekomstdromen. Wat daaruit voorkomt, ziet echter niemand graag.

Ik word ter plaatse onpasselijk wanneer ik de straat wens over te steken een hopen slush voor mij zie liggen, wetende dat die grijze smurrie dra zal transformeren in dodelijk smerig ijswater dat mijn schoenen zal aanvreten en van een wit onuitwisbaar lijntje zal voorzien. En dan ga ik er nog van uit dat ik op dat moment waterdichte schoenen aan heb. The horror.

Maar ik beken: geef mij volgende week een hittegolf en ik sta als eerste op de barricaden om te protesteren tegen dat veel te warme kutweer. 20 graden en een bescheiden briesje: is dat nu teveel gevraagd?

Student bis

2010-10-28T14:19:00.000-07:00

Goed, mijn vorige pathetische blogpost over het aflopen van mijn studententijd bleek niet echt bewaarheid. Ik geef toe dat enige zin voor melodrama mij niet vreemd is, maar ik ben een vrouw en die mogen dat. Wat ik nu doe dan? Europese studies. En ik vind dat redelijk geniaal eigenlijk.

Daar ik mij tijdelijk redelijk drastisch aan het onderdompelen in de instellingen van de Europese Unie, niet gehinderd door enige voorkennis aangaande die materie, is het even al non-fictie dat de klok slaat. In betere tijden blogde ik weleens vaagweg over fictieve verhalen, maar nu beperken mijn surreëele uitspattingen zich tot ad hoc-trips naar de zee en interviews met David Crystal. Oh wacht, mijn leven is geweldig. Tweemaal dank u Veto.

Omdat men door loutering pas echt de waarde van gelukzaligheid gaat inzien, en ook omdat geld tot op heden nog altijd zichzelf niet verdient, neem ik sporadisch studentenjobs aan. Tegenwoordig valt dat redelijk mee, omdat ik op betaalde wijze een tijdschrift mag layouten. Een derde maal dank aan Veto voor deze dtp-vaardigheden.

Maar dat is ook al anders geweest, zoals de nog ongeschreven, langverwachte bestseller-in-spe "Ze lieten mij zelfs niet mee wiezen" ongetwijfeld zal illustreren. T-Interim en Tempo-team claimden reeds een stuk van de royalties. Wordt vervolgd...

Student af

2010-07-06T01:52:00.000-07:00

Ik voel me bedrogen. Ik dacht ik smijt het in de groep en ik ga er geen doekjes om winden.

Gisteren, of zo voelt het toch, sprak ik nog met een meisje af dat ik niet zo goed kende, maar dat ook Engels ging studeren. Vooraf aten we voor de allereerste maal in de Alma, omdat we daar nu iets te zoeken hadden. Loempia, als ik me niet vergis. Ik heb dat daarna nooit meer genomen en zij ook niet, zo verzekerde ze me later. Niet uit symboliek, maar omdat het werkelijk niet te eten was.

Vandaag draag ik een jurk en begeef ik me geflankeerd door twee familieleden naar één van de stoeltjes die uitkijken op de puntenproclamerende togati. Vandaag zijn we allemaal winnaars, zo meldt een speecher ons. En dat we ons nog ons hele leven zullen herinneren hoe onze afstudeerceremonie was (warm, met violen). En dat we een lieve man of vrouw moeten zoeken, omdat twee meer is dan één en één. En dat we een job moeten zoeken die we echt graag doen, onderwijl zeker onze andere passies niet uit het oog verliezend.

Wijze en mooie woorden, ter afscheid van wat het gloriemoment ons bestaan zou moeten geweest zijn ("onzin" zo verzekerde mijn grootmoeder mij). Ik vind dat ik mag terugkijken op vier mooie jaren, waarin ik alle clichémomenten heb doorlopen, alle mogelijke emoties denkbaar heb ervaren, naar Hongarije ben geweest, Hongarije thuis erg miste en er terug naar toe ben gefietst. Waarin ik pagina's vol heb geschreven voor een links krantje, af en toe wat boeken heb verkocht en en passant nog wat heb gezongen, als dat zo uitkwam (en ik maakte dat het zo uitkwam). Mooi. Heel mooi.

Nu heb ik mogelijk binnen afzienbare tijd werk (hetwelk juist is nog in beraad) en dan ben ik voorbij die glorieuze, constant bejubelde studententijd. Bedrogen dus. Door de onafgebroken vertoning en verheerlijking ervan in films, series, boeken en andere culturele media verkeerde ik -ten onrechte- in de veronderstelling dat zulk een fantastisch moment wel heel erg lang zou duren, omdat het zo vaak aan bod kwam. Het koesteren van het vluchtige is niet aan mij besteed, zoveel is duidelijk.

Daarom stel ik voor dat ik nog vier jaar bij ga studeren, liefst een net iets te moeilijke studierichting die mij een extra jaar zal kosten, en in ruil zal ik een beklijvend relaas van mijn dolkomische, maar soms ook intrieste avonturen schrijven. Zo plan ik de studentikoze lancunes in mijn leven totnogtoe op te vullen, zoals afscheid nemen onder de Boom van 't Groot Verdriet, het hebben van practica, staken om onrecht, ....

Zodat anderen dat kunnen lezen, in blijde verwachting van hun ideale -maar veel te korte- studententijd. Deal?

Dagboek van een kandidaat-bachelor

2010-05-22T03:10:00.000-07:00

Ja, ik update deze blog niet. Ja, hetgene wat ik nu ga posten is een jaar geleden al eens gepubliceerd. Ja, tegenwoordig neem ik alleen tijd voor mijn thesis. Ja, ja, ja.

Kwatongen beweren dat wie na de paasvakantie het schrijven nog niet heeft aangevat, een bachelorpaper of thesis in eerste zit wel kan vergeten. Nonsens! Volg dit handige weekplan het aantal weken dat je nog rest en alles is nog mogelijk. Ook tweede zit, uiteraard.

Els Dehaen

Maandag

Begin elke week opnieuw met de motiverende slogan "goed begonnen is half gewonnen". Na deze motiverende woorden aan jezelf heb je wel een Facebookpauze verdiend. Indien dit je zo vroeg op de week te frivool lijkt, los je dit op door je status met een soortgelijke boodschap up te daten. Je talrijke vriendengroep zal je zonder dralen om je werklust prijzen en enkelen zullen je status ongetwijfeld als "leuk" classificeren. Je maakt je lichtjes ongerust over een zoveelste afspraak met je promotor waar je weinig nieuws te vertellen zal hebben.

Dinsdag.

Bezweet schiet je op een goddeloos vroeg uur wakker: die thesisafspraak! Dat ze nu nog eens zeggen dat je er niet mee inzit. Waarschijnlijk komt de inspiratie niet vanzelf en ga je bijgevolg aan je eigen academische kunnen twijfelen
Deze negatieve gevoelens moet je onmiddelijk de kop indrukken! Een suggestie hiertoe is het invullen van de Facebookquiz "Is unief iets voor mij?". Alternatieven zijn "Welke studierichting had ik moeten kiezen?" en "Welk soort student ben ik?" En nu je toch on-line bent, kun je net zo goed je vijf favoriete steden, parfums, films, TV-series en logo's ingeven. Dan weten je vrienden dat ook weer.
Even later, bij je promotor aangekomen, ben je ontsteld dat hij het deel dat je eergisteren al doorgemaild had, nog niet eens verbeterd heeft. Het is wel duidelijk dat hij of zij totaal niet geïnteresseerd is in jouw onderwerp! Wanneer er naar verder werk gevraagd wordt, word je stil. 's Avonds ga je bij een goede vriendin uithuilen over je onredelijke promotor en die vreselijke meeting. Heeft het eigenlijk nog wel zin?

Woensdag.

De peptalk met je goede vriendin werpt zijn vruchten af: we hebben vandaag om half negen afgesproken in de bibliotheek en zullen daar blijven tot hij sluit. Om tien voor tien kom je het gebouw binnengestommeld. Het is immers niet omdat je een paper moet schrijven, dat je sociaal leven daaronder moet lijden. En zonder slaap kan je je niet concentreren, dat weet iedereen.
Vijf minuten later komt ook je papermaatje binnen en jullie besluiten onmiddellijk een pauze in te lassen. Die is immers vastgelegd om tien uur. Regelmaat is de sleutel tot succes! Tot jullie spijt loopt deze pauze wat uit, maar aangezien je al twee dagen non-stop aan die paper werkt, heb je nood aan wat sociale omgang. Na twee uur doorwerken (naast het occasionele mails checken, want je hebt je laptop immers bij om aan je paper te werken!) gaan jullie samen naar de Alma, trots op jullie verwezenlijkingen. En terecht!
Na een vullende, energierijke maaltijd worden jullie verleid door de eerste zomerzon. En omdat je gewoon een paper aan het schrijven bent en tenslotte niet in de gevangenis zit, geef je er voor die dag de brui aan en trek je met een ijsje richting stadspark

Donderdag.

Je slaat volledig in paniek wanneer je beseft dat je gisteren niet zoveel gedaan hebt. Het is al na de middag wanneer je jezelf eindelijk kan kalmeren. Je beseft dat je wellicht onder de druk van de deadline aan het bezwijken bent en dus vooral moet rusten en slapen tot je er weer bovenop bent. Je meldt dit natuurlijk op Facebook. Je vrienden mogen ook weten dat je maar een mens bent. "Rust maar goed uit", raadt een vriend aan. Je besluit dit advies ter harte te nemen en gaat onmiddellijk na een wat uitgelopen feestje slapen. Je vat de slaap onmiddellijk. Je zal het dus wel nodig gehad hebben!

Vrijdag.

Op vrijdag ga je altijd zwemmen met een aantal goede vrienden. Sociaal contact is immers belangrijk in belastende tijden zoals deze. Ook huldig je het adagium mens sana in corpore sano.
Geheel verkwikt stap je uit het water. Je werkt echter niet graag met nat haar en dit vertraagt je productie van die dag aanzienlijk.

Zaterdag.

Op zaterdag doe je niets, want die dag reserveer je voor je familie. Familiebanden zijn belangrijk. Jouw gezin waardeert het dat je tijdens de week doorwerkt, zodat je je in het weekend geheel aan hen kan wijden. Respect comes back 2U.

Zondag.

"Heilig steeds de dag des Heren". Nog zo'n adagium van je. Voor jou staat de K van K.U.Leuven nog steeds voor "katholiek". Je gaat een lang gesprek aan met een ongelovige. Omdat jullie er maar niet uitkomen, besluiten jullie het debat maandag verder te zetten. Omdat je zelfs op je rustdag je paper niet kan vergeten, maak je een Facebookgroep aan waarin je het nut van een bachelorpaper hevig in twijfel trekt. Het enorme ledenaantal dat je na luttele uren verworven hebt (je checkt dit natuurlijk regelmatig) bewijst dat je het bij het rechte eind hebt.

Een wereld van verschil.

2010-02-04T16:28:00.000-08:00

Het is in Boedapest zelfs overdag min erg veel graden. In een flat met goede verwarming is dat eerder gezellig, wandelend door de stad is dat ijskoud. Zo ondervond ook ik, arme ik, toen ik over de Rakoczi Ut kuierde. Ter hoogte van metrostation Astoria vond ik het welletjes geweest en keek ik uit naar een warme theegelegenheid. Een kort moment later viel mijn oog op één van de zwervers die ik op Erasmus zo vakkundig had leren negeren, want je weet maar nooit dat het kwaadaardige zigeuners zijn die het op mijn geld of -God verhoede- mijn eerbaarheid hadden gemunt. Noem mij naïef, maar dit zielige hoopje bejaarde ellende leek mij echter tot geen van beide acties in staat.

Het was mede daarom dat ik de 300 forint (ca. 1,20 euro) die ik aan thee gealloceerd had, heb besteed aan een koffie en een hamburger (de man in kwestie leek me niet op zijn lijn te letten). In de bijna 22 jaar dat ik leef, heb ik nog nooit zo'n golf van dankbaarheid mogen ontvangen. Hij sprak Hongaars en ik niet, maar ik denk dat ik de geest van zijn betoog wel meehad.

Beide consumpties kwamen van McDonalds en de hamburger was uiteraard uit koeien en weetikveel welke andere dieren vervaardigd. Heeft mijn actie nu positief of negatief gewogen op de kosmische eindbalans? Ach ach ach.

Standaard mijmeringen over treinreizen

2010-02-01T09:09:00.000-08:00

Naar het schijnt kan het niet veel clichématiger dan een doorvoelde overpeinzing die zich afspeelt in of onderweg naar een station. Ik ga me er toch aan bezondigen, en dit reeds voor de tweede maal. De eerste keer om een prima reden, al zeg ik het zelf, maar nu heb ik eigenlijk gewoon zeven uur transport te doden. Meer bepaald gaat het om het traject Heverlee-Ottignies, Ottignies-Charleroi Sud, Charleroi Sud-Charleroi Airport, Charloroi Airport-Ferihegy Budapest Airport en Ferihegy Keleti Pályaudvar. (De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat er aan het stuk tussen Charleroi en Boedapest geen trein te pas komt, maar een roze vliegtuig)

Momenteel bevind ik me ergens tussen Ottignies en Charleroi, in een lieflijk -mij onbekend- oord dat de naam Ligny draagt. Opzoekwerk leert mij dat Napoleon er zijn laatste overwinning ooit behaalde. In Wallonnië hebben ze veel weides. Die zijn allemaal wit nu. En hoewel feëriek, gaat zo'n sneeuwlandschap toch vervelen. Sneeuw lijkt dit jaar dan ook meer comebacks te maken dan Petra, dus misschien ben ik er simpelweg op uitgekeken.

Ondertussen ben ik in Fleurus, een generisch Waals dorp dat klinkt als een ziekte. Weet je wat ook klinkt als een ziekte? Malaria. Music for Life heeft mij dat geleerd. Nu ben ik geen voorstander van evenementen die door de grote Maarten Goethals minachtend geduid worden als onderdeel van het Allemaal Sam project, maar de kortverhalenbundel die hieruit is voortgevloeid, heeft mij reeds mooie momenten doen beleven. Het eerste verhaal is wel duidelijk het beste, van een anticlimax gesproken. Dit terzijde.

Ik zit intussen bij Gate 7 op Charleroi. Om van het station tot hier te geraken, moest ik helaas een TEC-bus delen met wat in mijn verbeelding duizenden buitenlanders leken. Ja, ik haat bussen. Ja, ik haat de grijze troosteloosheid van Wallonië. Maar bovenal haat ik een combinatie van beiden.

Nu, ik begrijp het concept van een bus. Het brengt je niet van A naar B en je zit er niet alleen op. Ik heb dat inmiddels aanvaard. Maar wat ik echter weiger te aanvaarden, is dat er altijd zoveel achterlijke malloten op een bus zitten. Dat is gewoon onmogelijk. Ergo, het is een complot tegen mij. Hoe of door wie is mij voorlopig onbekend, maar eens ik dat weet maak ik hem, haar of het kapot. KAPOT.

Een korte reflectie op deze blogpost totnogtoe leert mij dat het verdacht weinig met treinmijmeringen te maken heeft. Behalve dat treinen toffe tijden inhouden en bussen de hel op aarde zijn. Vliegtuigen zijn ook wel OK, maar je moet daar over het algemeen bussen naar nemen, dus keur ik het af.

Dit was, en dit wil wat zeggen, één van de meest onsamenhangende dingen die ik ooit schreef. Wel een vernieuwend gebruik van tijd en ruimte.

Surrounded by idiots, outnumbered by fools.

2009-12-23T09:45:00.000-08:00

“They say that for every open audition for a role, there are 500 applicants. But that isn’t too important, so long as you remember 490 of those applicants are idiots.” – Cal Newport"

Gestolen van op een andere blog, maar daarom niet minder waar.

Examens

2009-12-15T04:45:00.000-08:00

In licht gewijzigde versie ook hier te lezen.

Wanneer u uw eigen examenvorm mag kiezen, kiest u dan voor A: een paper, B: een mondeling examen, C: een schriftelijk examen of D: vluchten naar Mexico? Wij kennen ons antwoord al. Nu u nog.

Wij hebben een intense haat voor elk examen dat niet uit essayvragen bestaat. Essays schrijven is, mits wij de stof beheersen, de hemel op aarde, een heroïsche uitputtingsslag, waarbij enkel degenen met sterke polsgewrichten en snelle hersens de eindmeet halen. Openboek examens verfoeien we, sinds die ene keer dat we een cruciaal handboek thuis lieten liggen.

Bij een mondeling examen vernederen we onszelf, stellen we dat Horatio Nelson bij Trafalgar glorieerde op Napoleon omdat de Engelsen "betere boten" hadden, vallen we in herhaling en gaan we steeds stiller spreken opdat er maar één individu getuige zou zijn van ons falen. Ons zelfrespect behouden we enkel nog omdat sommigen er erger aan toe zijn dan wijzelf. Getuige student K. L, die aan een vermeende medestudent vroeg of de examinator een beetje meeviel, want hij was zelf nooit naar de les kunnen komen. De 'medestudente' bleek de examinator te zijn.

Wanneer wij een meerkeuze-examen met giscorrectie onder ogen krijgen, ligt onze vaakbeproefde gokverslaving op de loer. En zoals het niet aangewezen is na het zoveelste verloren pokerspel opnieuw in te kopen "omdat ze nu eens wat zullen zien", halen wij niet veel punten door telkens weer op het verkeerde paard, ofte antwoord, te wedden. Meerkeuze zonder giscorrectie kunnen we dan weer wel ten volle steunen.

En over de examenroosters, die altijd met opzet in mijn nadeel lijken te zijn gemaakt, wil ik niet eens beginnen.

Ik haat haar

2009-12-01T15:02:00.000-08:00

Ik haat haar. Nee, niet zij daar (alhoewel), maar wel het spul dat op mijn hoofd groeit. Enfin, groeit. Misschien zou het helpen als het haar dat elders groeit, naar mijn schedel zou migreren. Of toch niet.

Ik haat mijn haar. Ik haat dus ook de kapper. Niet alleen omdat hij/zij met haar te maken heeft, maar ook omdat je daar wel erg onfortuinlijk naar je eigen spiegelbeeld zit te kijken. Nu ben ik echt niet ijdel, maar mezelf daar zo zien zitten, met zo'n mottige zwarte schort tot onder mijn kin, het gezicht lijkbleek door het felle licht, de weinige haren op uiterst onflatteuze wijze tegen de schedel geplakt, nee, daar wordt een mens niet vrolijk van. En hoe ik het had gewild? Weet ik het? In de boekjes staan alleen rare extravagante dingen, en heel veel mogelijkheden zijn er niet met dat fluthaar van mij, dus ik mompel maar wat. Een bles, zo, maar geen echte. De dode puntjes moeten eraf, dat wel. Opknippen voor volume, maar niet teveel, of er blijft niks over.

Gisteren vond ik dat mijn grijze haar wel eens mocht bewerkt worden. Goed, dat vond ik al lang, maar gisteren stapte ik eindelijk een kapsalon binnen, zo een zonder afspraak. Yup, ik wil het laten verven, en wel in de exacte originele kleur, en het mag niet opvallen. Geen paars, geen mèches, gewoon het grijs wegwerken. Na enig overleg tussen verschillende kapsters werd een kleurtje uitgekozen. Merkwaardig genoeg was dat spul wit, dus het leek alsof mijn hoofd met tandpasta werd ingesmeerd. Even voelde ik mij Petra. Gelukkig werd het wel bruin. Iets minder leuk was het haargetrek. Zou dat echt nodig zijn? Op een bepaald moment sprongen me de tranen in de ogen. Ik heb thuis geprobeerd om dat effect na te bootsen, en ik moest idioot hard trekken aan mijn haar. Boe voor sadistische kapsters.

Na het ontwikkelen van de kleur dacht ik dat ik bijna uit mijn lijden was verlost, maar nee. Ik heb daar zo'n half uur gezeten met een "maskertje" op mijn haar, en toen ze dat hadden uitgespoeld, moest ik nog een half uur wachten. Tijd genoeg om te beseffen dat een tulband flatterender is dan natte, tegen het hoofd plakkende haren. En toen moest het knippen nog beginnen. Ik moet zeggen, dat was merkwaardig snel afgewerkt. Hm.

Omdat ik nooit goed kan uitleggen wat ik wil, valt het maar af te wachten hoe de coiffeuse van de dag gemutst is. Gisteren viel het mee, ik kreeg een onopvallende coupe, zo onopvallend dat geen van mijn vijf huisgenoten merkte dat ik naar de kapper was geweest. Hoera? Wie zal het zeggen? Uiteindelijk heb ik daar meer dan tweeëneenhalf uur gezeten, toch wel veel als je bedenkt dat het ontwikkelen van de kleur hoop en al vijfendertig minuten duurt. De hele grap kostte mij dan ook nog eens meer dan zeventig euro. Wie mooi wil zijn moet geld uitgeven. En veel tijd hebben, blijkbaar.

Maar bon, ik ben naar de kapper geweest, dus iedereen kan nu stoppen met zagen. Ik vind alleen dat mijn return op mijn investering wat magertjes is. Ik had gehoopt (zo ben ik dan weer wel) dat ik als een echte schoonheid zou buitenkomen, maar mijn ietwat verbeterde haar groeit natuurlijk op diezelfde stomme oude kop, en die oplappen zal wel wat meer tijd en geld kosten.

Conclusie: heel soms zou ik een man willen zijn. Ongegeneerd lelijk, met wallen, rimpels en grijs haar. Dat ik overigens zou afscheren. Als ik een man was, tenminste. Als vrouw durf ik dat niet. Nog niet. Maar ooit pak ik mijn machientje, en dan doe ik bzzzzzzt, en dat is het dan. Kale haartjes, zoals mijn kinderen vroeger zeiden. Can't wait.

Twilight zuigt (bloed)

2009-11-24T10:05:00.000-08:00

Voor ik aan mijn betoog begin, een citaat:

“Ik vind films altijd goed, vooral wanneer ze eigenlijk slecht zijn.” –ikzelf, pratend over mijn voorliefde voor romcoms en high-school movies

Na het zien van “The Twilight Saga: New Moon” slik ik deze woorden beschaamd terug in. Op voorhand wist ik al dat deze film vanuit het standpunt van een filmkenner pure rommel is. Het perfecte profiel voor mij, dus. Eigenlijk vond ik het eerste deel van Twilight, gebaseerd op de vierdelige boekenreeks van een mormonenvrouw, maar matig genietbaar, maar een gratis ticket en nieuwsgierigheid trokken mij over de streep.

De filmnamiddag begon in mineur nadat mijn bankkaart werd afgewezen in de winkel. Een film zonder goedkope snacks is sowieso al minder leuk. Bovendien waren ik en mijn zuster omringd door giechelende bakvissen , wat natuurlijk nogal te verwachten was, maar niettemin erg vervelend was. Misschien is het daarom dat ik de film oerslecht vond… of ook niet.

De film begon nogal verwarrend met een tafereel dat eruitzag alsof Roodkapje te lang in de kloonmachine had gestaan. Een nogal verwarrende intro, maar snel genoeg kregen we het hoofdpersonage Bella te zien met haar lief annex vampier, Edward. Ik vermoed dat de sloomheid van hun stupide conversatie moest duiden op getormenteerdheid (jeweetwel, omdat de kerel een vampier is en zo). Mij werkte het vooral op de heupen. Korte samenvatting van de rest van het verhaal: vampier dumpt chick en fladdert er vandoor met z’n posse, chick weent maandenlang, chick maakt moto’s met een Indiaan (met een zespak om u tegen te zeggen), Indiaan wordt weerwolf (oh trouwens, deze post bevat spoilers), chick wilt niet met weerwolf muilen, vampier denkt dat chick dood is en trekt naar Italië, Robert Pattinsons torso is teleurstellend. Zo, 8 euro uitgespaard. Er komt nog wel een tamelijk spannende scène in met een paar weerwolven, maar die werd verpest toen een meisje achter mij de legendarische worden “O mai god, die is kei-creepy!” uitsprak. Bijna zo vervelend als de rest van de zaal die voortdurend op de meest ongepaste momenten begonnen te lachen. Nochtans, ik ben maar twee jaar ouder dan velen onder hen. Is het omdat ik achttien ben? Ik voelde me in ieder geval bijzonder oud. Misschien heb ik die leeftijd bereikt dat ik nog enkel van goede films kan genieten. Het zij zo.

En als u me nu wilt excuseren, het is American Pie op tv vanavond.

Zeg niet te gauw...

2009-11-23T02:17:00.000-08:00

God, wat haat ik bussen.

Er was dat ene incident op bus twee richting Hulsberg waar ik, door mensen ingesloten, niet kon verhinderen dat een hond aan mijn been likte. Dat was erg genoeg, maar ik zette me erover. Het zette mij aan om me in te schrijven voor de rijschool, dus laten we het een groeimoment noemen.

Het was naar diezelfde rijschool dat ik deze morgen opnieuw bus twee richting Hulsberg nam. Ik wacht een halfuur voor aanvang aan de halte Heverlee Station, het regent, het is relatief vroeg. Ik heb ter gezelschap een jongere zus mee, maar zij is ook moe en natgeregend en ziet daar de humor niet van in. De uurregeling geeft aan dat we over een drietal minuten een bus mogen verwachten. We wachten, maar hij komt niet. Een beetje zoals Godot.

Een beetje, want een kwartier later komt hij alsnog, met de boodschap dat er twee minuten later nog een bus komt, dus dat we niet allemaal hoeven op te stappen. Als jeugdtrauma's mij echter iets hebben bijgebracht, is het nooit informatie van lijnchauffeurs te vertrouwen. Anneke en ik stappen dus toch in de overvolle bus, die een roedel kindertjes lijkt te vervoeren naar de zwemles. So far so good.

Eens de Naamse opgebold, slaat de bus, in tegenspraak met zijn route, af naar rechts. Bij nader inzien voel ik verwondering over mijn verwondering daarover, want ik ben het al wel gewoon dat bus twee richting Hulsberg zonder dit voorafgaand te afficheren te pas en te onpas voor eender welk belachelijk evenement in Leuven niet door het centrum rijdt. Hij volgt die route normaal nooit wanneer ik daadwerkelijk in de contreien van de Maria Theresiastraat moet zijn, maar vandaag had ik geluk. Wanneer ik wil afstappen aan halte Groep T (waarvoor ik op de gele knop had gedrukt, want die lijnchauffeurs zijn niet te vertrouwen) werkt de mensenmassa tegen. Beleefd als ik ben, help ik een mevrouw met kinderwagen uitstappen. Zij wilde echter enkel plaatsmaken en wilt daarna terug naar binnen. De bus zet aan, en ik roep nog dat ik hier ook wens af te stappen. Geen gehoor. "God, wat haat ik bus twee" mompel ik binnensmonds. Het was misschien iets luider, want enkele mensen kijken begrijpend. Voor het licht vraag ik voorzichtig of ik er hier toch niet af zou mogen. Neen.

Het stuk van het station tot de rijschool ren ik, om kletsnat en verwilderd aan te komen bij Irina, mijn rij-instructeur. Gezien zij jullie, op een enkeling na, onbekend is, is een kleine kadering hier wel op zijn plaats.

Irina doet mij op het eerste zicht een beetje denken aan een typische leerkracht Frans uit het middelbaar, maar blijkt van Hongaarse origine. Toeval bestaat niet. Omdat ik nog nooit had gereden, zou ik de eerste les enkel sturen. Nu was dat een stuk moeilijker dan verwacht. Het hielp ook niet dat ze me constant vragen stelde genre of pörkölt dan wel rakott krumpli mijn favoriete Hongaarse maaltijd was (laat er overigens geen misverstand ontstaan: rakott krumpli all the way) om dan vervolgens in een Hongaarse colère te schieten omdat ik een klein beetje aan het spookrijden ben. Flauw vind ik dat. Dat ze zich luidop afvroeg of ik toch niet beter wat extra uren rijles zou nemen, was blijkbaar geen belet om onverbiddelijk Leuven Centrum binnen te rijden, waar ik eindelijk begreep waarom automobilisten fietsers haten. Tot zover.

Vandaag zou het niet enkel bij sturen blijven. Wij, letterlijk want zij reed en ik stuurde, reden richting het Industrieterrein van Haasrode, om dan rustig even stoppen en starten te oefenen ter hoogte van de Calvarielaan. Die bleek zijn naam overigens niet gestolen te hebben, want al snel begonnen mijn natuurlijk gebrek aan coördinatie en oriëntatie mij weer parten te spelen. Het schijnt dat stilvallen in het begin wel normaal is. Ik week in deze niet af van de traditie. Toen ik slechts één op de twee keren stilviel, vroeg Irina me te keren. Het hoeft niet te verbazen dat ik dit niet kon. Te mijner verdediging, er was relatief weinig plaats. Anderzijds, dit was geen reden om gas bij te geven en in de gracht te rijden. Een beetje versuft reed ik op mijn weg terug naar de rijschool bijna tegen een verkeersbord en helemaal op een trottoir.

Ik begin zo langzaamaan te betwijfelen dat het binnen mijn mogelijkheden ligt: schakelen, versnellen, sturen, in spiegels kijken én ondertussen geen mensen doden, mezelf incluis.

Mama, krijg ik een nieuwe fiets?

Kattendrieluik

2009-11-22T04:46:00.000-08:00

Als voorproefje op Anneke's nakende post over dieren.

Kadering: Augustus 2008. Mijn dwaze keuze om voor Latijn te kiezen levert mij andermaal een tweede zittijd op. De nood aan een veilige haven om me feitjes over Rutilius Namatianus en consoorten eigen te maken dringt zich op. Enter Maya Witters, een koorvriendin die toevallig een huis op overschot had omdat zij met haar ouders richting Spanje trok. Ik kan er samen met Anneke huissitten, op voorwaarde dat ik de twee katten niet aan hun lot overlaat. Streepje en Polly, door ons weleens minzaam Agamemnon en Caligula genoemd, blijken echter Anneke's tolerantie op de proef te stellen. Volgend drieluik ontving ik terwijl ze home alone in Maya's living zat:

11/08/08 20:38

Ok vreemd. De
kat heeft zichzelf
binnengelaten. Ik
neem aan dat hij
zichzelf ook zal
buitenlaten. Hij
maakt mij lichtjes
bang en zit in de
living. Is da oke?

Hierop stuur ik een kalmerende boodschap terug en raad ik aan de deur wijd open te zetten, want die kat zou dan vanzelf wel weer terug weggaan. Gevolg:

11/08/08 20:46
Nu zit de andere
kat binnen, goe
zenne. Maar het
is de goede,
weggaande kat.
Al is wel.

Waarop ik stel dat ze zich vooral niet moest opjagen, en dat ik het wel zou fixen als ik terug thuis was. Niet meer nodig:

11/08/08 21:24
Ok. De katten zijn
weg. Vooral die
witte is eng. Ik
heb die per
ongeluk
aangeraakt.
Jasses.

Ik ben nog altijd een beetje gekwetst omdat Maya ons het jaar erna niet meer gevraagd heeft.